Terug naar normaal

Mijn leven als roeier in de veteranenklasse is eigenlijk heel eenvoudig. Het roeiseizoen kent jaarlijks twee hoogtepunten waar wij met ons team naar toe werken: de lange afstandswedstrijden op de Amstel in maart en de World Rowing Masters Regatta in september. In de winter trainen we voor de wedstrijden op de Amstel en in de zomer bereiden we ons voor op de Masters. Onze coach stoomt ons klaar voor de wedstrijden en laat niets aan het toeval over. Toch loopt het ieder jaar toch weer anders dan gepland.

Vorig jaar vielen de lange afstandswedstrijden volledig in het water. De eerste afstanden van de Heineken vierkamp werden nog wel gestart, maar in de barre weersomstandigheden viel nauwelijks nog te roeien. Door het lange wachten bij de start was iedereen voor de wedstrijd onderkoeld. De resterende wedstrijden werden afgelast vanwege harde wind. Dit jaar hoopten we op betere weersomstandigheden. Tijdens de trainingen hadden we al veel wind getrotseerd en de resultaten van de testwedstrijden in de winter waren bemoedigend.

Donderdag 12 maart draaiden we onze laatste training in de acht. De ploeg was er klaar voor en de boot werd afgeriggerd voor transport. Na de training hielden we nog een nabespreking. Voelt iedereen zich veilig om de wedstrijd te starten? Kunnen we de kleedkamer niet beter mijden in verband met besmettingsgevaar? Daags daarop werden alle evenementen verboden. De wedstrijden werden afgelast. Roeien mocht toen nog wel, maar twee dagen later ging de roeivereniging op slot.

Samen in de boot trainen kon niet meer. Daarom draaiden we ons trainingsschema thuis af op de roeiergometer. Een deel van het team deed dat gezamenlijk via Skypecontact. Het sociale aspect van koffie drinken na afloop van iedere training werd vervangen door koffiepraat via Skype en Zoom. Nu we per 1 juli weer mogen roeien, kijk ik nu al uit naar de hoogtepunten in 2021.

Virtuele troost

Tot voor kort reisden we nog dagelijks voor ons werk naar kantoor. Voor het bijwonen van een conferentie vlogen we de wereld rond. Om te sporten gingen we naar een sportvereniging of sportschool. Voor bezichtiging van kunst begaven we ons naar een museum. En na een lange werkdag keerden we weer terug naar huis voor het avondeten. Maar door corona werd alles van de ene op de andere dag anders.

Door de lockdown kwamen kantoren leeg te staan. Sportverenigingen, sportscholen en musea gingen op slot. Evenementen wereldwijd werden gecanceld. Onze leefwereld concentreerde zich voortaan tot onze huiskamer voor al onze dagelijkse activiteiten. De stressvolle autoritten van afspraak naar afspraak werden vervangen door een simpele muisklik van Teams naar Zoom of WebEx. Voor de noodzakelijke lichaamsbeweging moesten we ons behelpen op de hometrainer en af een toe een wandeling in de buitenlucht.

Terwijl onze fysieke bewegingsvrijheid werd beperkt, bloeide in korte tijd een nieuwe virtuele wereld op. Musea brachten virtuele tours die vanaf de bank te bewonderen zijn. Sportscholen openden kanalen met online yoga- en fitnesslessen. Musici en koorleden zochten elkaar op om samen op afstand muziek te maken en te zingen. De virtuele sportwereld kende een ongekende vlucht, van fietsen, tennis, golf tot darten: iedere sport heeft wel een virtuele variant. Virtueel bezoek aan huisarts en ziekenhuis bleek opeens een prima alternatief. En veel events werden succesvol omgetoverd tot een virtueel event.

Op tweede Pinksterdag fietste ik vanuit huis samen met 160 deelnemers de eerste virtuele fietselfstedentocht via het programma Zwift. Via Zoom verbindingen, livestream en een speciale app hielden we onderling contact. We zagen elkaar zowel fysiek als virtueel fietsend in het landschap Watopia van Zwift. Het was daarom vooral ook een sociaal evenement, omdat je als groep samen fietst en ervaringen deelt. Omroep Fryslân deed uitgebreid verslag van de tocht, die werd gesimuleerd door fietsen van stad naar stad en stempelen bij de stempelposten onderweg. Zie hier voor een impressie van de fietstocht.

Als ik nu thuis wil fietsen in de Provence, dan selecteer ik een tocht in het programma op mijn computer. Levensechte beelden trekken voorbij. De stijgingspercentages worden automatisch aangepast. Als ik met anderen wil fietsen, dan selecteer ik een sociale groepsrit of wedstrijd en fiets ik met duizenden anderen in een virtueel landschap. Zelf kan ik ook een tocht organiseren en mensen uitnodigen om samen te fietsen. Ik fiets samen met mensen van mijn niveau, maar kan ook kiezen voor een tocht die wordt begeleid door een professionele wielrenner. Het fietsen in een virtuele omgeving en met fietsers uit alle werelddelen motiveert. Het is een leuke ervaring en verslavend.

In het verleden trainde ik op een regenachtige dag wel eens op de fietsrollerbank. Dat hield ik nog geen half uur vol. Het is even saai als het trainen op een roeiergometer. Nu we niet mogen roeien werk ik slaafs ons trainingsschema af op mijn oude Concept2. Wat zou het mooi zijn om daarbij het beeld te zien van het langsstromende water van de Amstel, de Theems of de River Charles. De ergometer zou natuurlijk ook het roeien in een meermansboot moeten kunnen simuleren en corrigeren voor gewicht. Wat zou het leuk zijn mee te kunnen doen aan virtuele roeiwedstrijden over de hele wereld of zelf zo’n wedstrijd te kunnen organiseren. Dat zou de pijn van het gemis van het echte roeien deze coronazomer aanzienlijk kunnen verlichten.

Rijnland roeiers excelleren in Hongarije

Roeivereniging Rijnland uit Voorschoten was dit jaar wederom succesvol op de World Rowing Masters Regatta. Dit is het grootste roeitoernooi ter wereld voor veteranen (wedstrijdroeiers in leeftijdscategorieën vanaf 27 jaar), boord-aan-boord over 1.000 meter, met vier dagen lang elke drie minuten een start. Zo’n 3.500 veteranen uit 52 landen namen dit jaar deel aan de races op het meer Velence bij Boedapest. Rijnland staat internationaal weer mooi op de kaart, want het eindigde achter het Amsterdamse ‘de Hoop’ op de 18e plaats in het klassement van in totaal 723 verenigingen.

Succes was er voor de mannen in H-categorie (70+) in de twee-zonder-stuurman. Helle en Luttikhuizen wonnen hun race met groot machtsvertoon in een snelle tijd van 3:55. Winst was er ook voor de Rijnland dames. Lia Brouwer-Vogel won met gemak haar twee skiffraces en samen met Els van Dam in de dubbeltwee. De Rijnland heren acht met stuurvrouw vocht een spannend boord aan boord gevecht uit met een Duitse combinatie die vooraf als topfavoriet was getipt. Na een snelle start ging de Rijnland tot halverwege de race aan de leiding, maar die voorsprong kon net niet worden vastgehouden. Winst was er wel voor een Rijnland combinatieploeg in de H-categorie. De mannenacht wist een Duitse combinatieploeg een lengte achter zich te laten. Een mooie overwinning was er ook voor skiffeur Kees de Bruijn in de G-categorie (65+). Hij wist een krappe voorsprong tot de finish vast te houden. Indrukwekkend was de race van skiffeur Johan IJff in het sterke en grote veld van de B-categorie (36+). Een sterke eindsprint bracht hem naast de Zwitserse koploper. Een finishfoto moest uitmaken wie als eerste de finish was gepasseerd. Enkele centimeters kwam hij tekort voor de winst, maar zijn tijd van 3:45 min. is van wereldklasse.

Het internationale succes van de Rijnland veteranenroeiers komt niet uit de lucht vallen. De roeiers uit Voorschoten presteren jaar in jaar uit op hoog niveau. De vereniging trekt veel oud-(studenten)wedstrijdroeiers aan, die hun roeicarrière als veteraan bij Roeivereniging Rijnland voortzetten. Onder begeleiding van ervaren coaches trainen de roeiers minimaal vier keer per week in de boot en in de sportzaal. Door gerichte en blijvende trainingen worden negatieve gevolgen van veroudering afgeremd. Goed resultaat in wedstrijdverband vormt de bekroning van een intensieve trainingsperiode en motivatie voor de voorbereiding van komende roeiwedstrijden.

Proteus-Eretes Quer durch Berlin

Deze acht mannen (waaronder zes Rijnlanders) roeiden tijdens hun studietijd wedstrijden op internationaal niveau. In de zestiger jaren waren zij lid van de Delftse studentenroeivereniging Proteus-Eretes. Na hun studie sloot ieder van hen zich aan bij een burgerroeivereniging. Zij roeien nog steeds wedstrijden in hun leeftijdsklasse. Eenmaal in de vijf jaar laten ze oude tijden weer herleven en starten ze gezamenlijk namens Proteus-Eretes in een lange afstandswedstrijd. In 2013 werd de Head of the River op de Amstel overtuigend gewonnen in het veteranen achtenveld. Vijf jaar later werd vanwege een roerprobleem net niet gewonnen in Quer durch Berlin. Gecorrigeerd op leeftijd voeren de mannen (inmiddels 70+) de ranglijst met kop en schouders aan.