Bloedend hart van Europa

recht in ons hart

De terroristische aanslagen in Brussel treffen Europa in het hart. Het vliegveld Zaventem en het metrostation Maalbeek in het centrum van de Europese Macht zijn internationale doelen. Mijn gedachten zijn in eerste plaats bij de slachtoffers uit alle hoeken van de wereld. Ik denk ook aan alle Brusselaars, die tot kort veilig waren in hun mooie stad.

Brussel is de stad waar ik ben opgegroeid. Tot mijn achttiende woonde ik in de Brusselse gemeente Sint-Pieters-Woluwe in de Avenue des Frères Legrain. Onze wijk werd ‘Quartier Europe’ genoemd, omdat daar veel buitenlanders woonden die werkzaam waren bij de Europese Gemeenschap. De schoolbus stopte op de hoek van onze straat. Leerlingen van zes nationaliteiten werden naar de Europese School in de Avenue du Vert Chasseur in Ukkel gebracht en ’s middags weer thuisbezorgd. In mijn laatste schooljaren ging ik ook wel eens op de fiets of met een oude 2CV naar school.

Duizenden Nederlanders wonen in Brussel. Zij richtten hun eigen hockey- en tennisclub op, gelegen aan de Blijde Inkomstlaan in Hoeilaart. Zaterdags trainde ik op onze hockeyclub ‘Oranje’. Zondags speelden wij onze wedstrijden in de Belgische competitie. Met mijn grootvader maakte ik vele wandelingen naar het centrum en de musea langs de boulevards. Vanuit een café keken we samen uren naar het voorbij razende verkeer. Wij zagen de metrolijnen bouwen, de stad uitdijen met nieuwe wijken en hoogbouw verrijzen. Brussel werd drukker en internationaler. Verder was het een gemoedelijke doch saaie, maar veilige stad.

Na mijn studie vond ik mijn eerste baan bij een softwarebedrijf in Brussel. Het voelde als thuiskomen: de Grote Markt, de Rue des Boucher, het café ‘A la Mort Subite’. Niet langer leefde niet ik in een Nederlandse gemeenschap in Brussel, maar trok op met Belgische collega’s en de mensen in de wijk. Ik huurde een appartement in Schaarbeek aan de Avenue Paul Deschanel vlakbij het prachtige Josaphat Park. Ik liep mijn rondjes door het park en deed mijn conditietraining in de sportschool tegenover het appartement.  Aan de overkant van de Avenue Rogier woonden vrijwel uitsluitend allochtonen. Ik zag mannen in de cafés de hele dag kaarten en thee drinken. De winkels in de wijk waren tot ’s avonds laat open. Een collega adviseerde mij daar niet te winkelen en ook niet door die wijk te lopen. Het zou er onveilig zijn en de politie zou er geen gezag hebben.

Brussel is een stad van grote verscheidenheid. De stad biedt onderdak aan vele nationaliteiten die elk in gemeenschap samenleven. Het bestuur is verdeeld over negentien gemeentelijke districten met elk een eigen bestuur en politieke groeperingen gekoppeld aan bloedgroep en taal. De hoofdstedelijke politiemacht is opgedeeld in zes verschillende politiezones. Het gefragmenteerde bestuur en gebrek aan coördinatie resulteert in regiobinding en vrijheid aan inwoners. Een centrale aanpak van de grote problemen – waaronder terreurdreiging – ontbreekt. Maar terrorisme kan niet worden bestreden binnen gemeente- of landsgrenzen. Europese samenwerking, solidariteit en internationaal gecoördineerde aanpak zijn noodzakelijk. “Wie het hart van Europa raakt, raakt heel Europa. Dat vraagt om één Europees antwoord”, schrijft de Vlaamse zakenkrant De Tijd daags na de aanslagen in Brussel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s