Solidarité

FullSizeRender

Mijn hart bloedt voor Parijs, voor de doden en hun geliefden, hun familie, hun vrienden, hun collega’s. Mijn hart bloedt voor dit moment in de geschiedenis waarop mensen zo kunnen ontsporen.

Zo verwoordde David van Reybrouck zijn gevoelens daags na de  terroristische aanslagen in Parijs. Langzaam dringen de gevolgen van het bloedbad tot ons door. De slachtoffers hebben onze volle aandacht. Op sociale media circuleren berichten van mensen op zoek vaan hun geliefden. “Je cherche des nouvelles de ma fille Lola qui était au Bataclan pendant la fusillade.” Zestien uur later volgt het trieste bericht waarin de vader de dood van zijn dochter op twitter meldt: “Je viens d’avoir confirmation du décès de Lola. Merci à tous ceux qui nous ont aidé aujourd’hui.” De slachtoffers krijgen een gezicht als de dodenlijst bekend wordt gemaakt met veel jonge slachtoffers uit de hele wereld. Onze gedachten gaan uit naar de familie en naasten van de slachtoffers, met hen die door deze aanval zijn getroffen en met de Fransen.

Over de hele wereld wordt geschokt gereageerd en leven mensen met de Fransen mee. Wereldwijd kleuren gebouwen in de Franse driekleur als toonbeeld van solidariteit. Maar er klinkt ook oorlogstaal. President Hollande spreekt over een ‘oorlogsdaad’ uitgevoerd door een ‘terroristisch leger’. Premier Rutte benadrukt dat wij in oorlog zijn met IS. David van Reybrouck bekritiseert het oorlogszuchtige taalgebruik. Het doet denken aan de oorlogstaal van George Bush, gevolgd door de invasie in Irak die de voedingsbodem voor IS legde. De aanslagen blijken voor sommigen ook aanleiding om op te roepen de vluchtelingenstroom een halt toe te roepen. Dat is opmerkelijk, want de vluchtelingen zijn juist het slachtoffer van vergelijkbaar barbaars geweld dat zij dagelijks hebben ervaren en nu ontvluchten.

De terroristen hebben in Parijs een gerichte aanval gedaan op onze vrije manier van leven. Juist in deze tijd is het belangrijk ons niet te laten uitspelen en de eenheid te bewaren. Ons land heeft een lange traditie van opvang en integratie van migranten en vluchtelingen. Door de eeuwen heen zijn mensen met diverse culturele achtergronden in onze samenleving geïntegreerd. In die samenleving is geen ruimte voor sociale uitsluiting. Radicale elementen worden niet getolereerd.

In 2006 namen Hans Dijkstal en Mohamed Rabbae het initiatief voor oprichting van de beweging ‘één land één samenleving’ als antwoord op de toenemende intolerantie in de samenleving. Die beweging richt zich op een ‘samenleving, die kracht put uit de aanwezigheid van mensen met diverse culturele en etnische achtergronden’. Onze landsgrenzen zijn nu verschoven naar Europese buitengrenzen. Het wordt hoogtijd voor een Europese beweging om de toegevoegde waarde van nieuwkomers tot zijn recht te laten komen op basis van respect, solidariteit en tolerantie.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s